دلنوشته ستایش کانون

امید را باید ساخت و باید از آن مراقبت کرد

"چهلمین روز پرواز آسمانی کودکان میناب، نام کودکانی را زمزمه می‌کند که قرار نبود این‌قدر زود پرواز کنند؛ کودکانی که امروز نه فقط رفته‌اند، بلکه به‌عنوان شهیدان کوچک و معصوم، در آغوش آسمان آرام گرفته‌اند.

کودکانی که دفترهایشان هنوز پر از صفحه‌های سفیدِ آینده بود؛ صفحه‌هایی که برای نوشتنشان هزاران رؤیا در دل داشتند. رؤیاهایی کوچک اما عزیز؛ رؤیاهایی که مادرانشان برایشان لباس امید می‌دوختند و پدرانشان با افتخار، آرام‌آرام بزرگ شدنشان را تماشا می‌کردند.اما دنیا همیشه همان‌طور که باید پیش نمی‌رود. گاهی زخم‌هایی بر زمین می‌افتد که سهم هیچ کودکی نیست. گاهی نام چند دانش‌آموز، بی‌آن‌که بخواهند، تبدیل به خاطره می‌شود؛ و خانه‌هایی که قرار بود صدای خنده در آن بپیچد، حالا تنها صدای آه آرام یک قاب عکس را می‌شنوند. این شهیدان کوچک کم نبودندبه اندازه‌ای بودند که جای خالی‌شان جهان را بلرزاند؛ به اندازه‌ای بودند که رؤیاهای ناتمامشان، قلب هر انسانی را سنگین کند.هر کدامشان آرزویی داشت؛ یکی می‌خواست پزشک شود، تا دردها را کم کند. یکی می‌خواست معلم شود، تا نسل بعدی را با مهر بزرگ کند. یکی رؤیای بازی‌های ساده‌ی کودکانه را داشت، و یکی فقط می‌خواست فردا دوباره کنار دوستانش روی نیمکت بنشیند. اما امروز تنها چیزی که از آن‌ها مانده، دلی‌ست که برایشان تنگ شده و خاطره‌هایی که خانواده‌ها با تمام وجود چنگ می‌زنند تا فراموش نشود.مادرانشان هنوز به لباس‌های مدرسه‌شان نگاه می‌کنند و باورشان نمی‌شود که چقدر زود، این لباس‌ها به یادگاریِ یک شهید کوچک تبدیل شد. پدرانشان هنوز اسم کوچکشان را آرام صدا می‌زنند؛ شاید که این بار، از آسمان جوابی برگردد وبرادرها و خواهرهایشان هنوز سهم کوچک شادی را که با آن‌ها تقسیم می‌کردند، خالی می‌بینند.

اما امید، چیزی نیست که با رفتن جسم خاموش شود. امید گاهی در سکوت می‌روید؛ در اشکی که آرام پاک می‌شود، در شمعی که برای یاد کسی روشن می‌ماند، در کودکی که کنار عکس دوستش می‌نشیند و عهد می‌بندد که رؤیای او را ادامه دهد.امروز، در چهلمین روز پرواز این شهیدان کوچک و بی گناه، ما نه فقط برای رفتنشان سوگواری می‌کنیم، بلکه برای ماندنِ نورشان در دل‌هایمان احترام می‌گذاریم. آن‌ها گرچه بالا رفتند، اما آرزوهایشان پایین نماند؛ در زمین ریشه زد، در دل ما جان گرفت، و در آینده‌ای که باید برای کشور عزیزمان ایران اسلامی بسازیم، ادامه خواهد یافت.

✍ یادداشت از: ستایش کانون، دانش آموز پایه هفتم متوسطه اول دخترانه سما