میناب شجره طیبه انقلاب

شنیدن نام «میناب» دیگر فقط یادآور نخل‌های سرسبز و دریای گرم جنوب نیست. امروز میناب یعنی «صبوری یک ملت»؛ یعنی کودکی که با کوله‌پشتی خونی در آغوش پدر و مادرش آرام گرفت. 9 اسفند، روزی بود که چندین غنچه از درخت انقلاب پر کشیدند و به باغ بهشت پیوستند. حنانه، نیایش، ماکان، و دیگر بچه‌هایی که حتی فرصت نشد نام همه شان را حفظ کنیم. آنها آن روز با لباس‌های یکسان مدرسه، روایتگر یکسان‌ترین غم تاریخ شدند.

شنبه خونین شجره طیبه میناب

صبح 9 اسفند 1404، خورشید مثل همیشه از افق میناب بالا آمد. صدای زنگ مدرسه مثل همیشه کوچه‌ها را پر کرد. کیف‌های رنگی، مدادهای تراشیده، خنده‌های بی‌پناه و چشم‌هایی که به صندلی‌های کلاس چشم دوخته بودند. کلاس بوی گچ و مداد می‌داد. .بچه‌های مدرسه شجره طیبه با کیف‌های رنگی و مدادهای تازه تراش، پشت نیمکت‌ها نشستند. معلم از وطن می‌گفت، از ایثار و از روزهایی که مردان این سرزمین برای آب و خاکشان جان دادند. مریم داشت نقاشی پرچم ایران را رنگ می‌کرد، حسین مشغول خط کشیدن زیر جمله "من وطنم را دوست دارم" بود. ناگهان صدای مهیبی همه چیز را در خود فرو برد. نوشته‌های دفترها، خنده‌های زنگ تفریح، آرزوهای کوچک و بزرگ، همه در میان دود و آتش گم شد. وقتی گرد و خاک نشست، آن صندلی‌ها خالی بود. پرهای کبوتری در آسمان می‌چرخید. آری آن روز، دفترچه خاطرات مدرسه شجره طیبه، با پرهای فرشته‌ها ورق خورد.

ابعاد فاجعه:

مدرسه شجره طیبه در شهر میناب، در یکی از تلخ‌ترین لحظه‌های جنگ، هدف حمله موشکی قرار گرفت. این مدرسه که باید جای امنی برای درس، بازی و رشد کودکان می‌بود، در چند لحظه به صحنه‌ای از اندوه و ویرانی تبدیل شد.

در این حمله، 1۵6 نفر شهید و 9۵ نفر زخمی شدند. از میان شهدا، 120 نفر دانش‌آموز بودند؛ شامل 7۳ پسر و 47 دختر. همچنین 26 معلم زن، 7 نفر از اولیای دانش‌آموزان، یک راننده سرویس مدرسه، یک تکنسین داروخانه و حتی یک جنین شش‌ماهه نیز در میان قربانیان بودند.

در این حمله، 156 نفر شهید و 95 نفر زخمی شدند. از میان شهدا، 120 نفر دانش‌آموز بودند؛ شامل 73 پسر و 47 دختر. همچنین 26 معلم زن، 7 نفر از اولیای دانش‌آموزان، یک راننده سرویس مدرسه، یک تکنسین داروخانه و حتی یک جنین شش‌ماهه نیز در میان قربانیان بودند.

نحوه حمله:

بر اساس برخی گزارش‌ها، دو موشک کروز تاماهاوک به مدرسه اصابت کرده است و برخی منابع نیز از سه حمله موشکی خبر داده‌اند. گفته شده پس از اصابت نخست، افراد حاضر برای نجات جان خود به بخش‌هایی مانند نمازخانه پناه بردند، اما حمله‌های بعدی همان نقاط را نیز هدف قرار داد.

درسی به نام وطن دوستی

این بچه‌ها رفتند تا بگویند در این مدرسه، درسی به نام «وطن‌دوستی» خوانده بودند. معلم‌هایشان به آنها آموخته بودند که ایران یعنی ماندن، حتی اگر پر کشیده باشی. آن‌ها با پرواز خود، چراغی روشن کردند برای تمام دانش‌آموزان ایران که امروز با افتخار زیر پرچم سه‌رنگ ایستاده‌اند و به دشمن می‌گویند: «با زدن این قبیله، عشق از ریشه نمی‌میرد.»

مدرسه شجره طیبه میناب تعطیل شد، اما درس‌های آن برای همیشه در تاریخ ماند. به ما یاد داد که وطن تنها یک واژه نیست، بلکه آغوشی است که فرشته‌هایش گاهی از آن پر می‌کشند تا نگهبانش باشند. شهدای میناب خوابند اما بیدارتر از همیشه‌اند. هر زنگ مدرسه، یادآور صدای خنده‌هایشان است و هر صبح، هدیه‌ای برای دل‌های منتظر… مدرسه شجره طیبه، سندی محکم و کافی است برای اثبات شرارت آمریکای خبیث و رژیم صهیونیستی منحوس؛ جنایتی که یک جهان را در برابر این ظلم پنهان به حرکت درآورده است.