فاطمه نانی زاد

این شعر که به توصیف معصومیت دانش آموزان شهید پرداخته است ، یاد شهدای میناب را زنده نگه می دارد : 

دخترک پر وا نکرده، ناگهان پروانه شد

باغ داغی دید و با لبخند‌ها بیگانه شد

آه از آن پاییز خونریزی که بر جانت نشست

پیش چشم مادرت گویا اناری دانه شد

کوچه کوچه آسمان نام تو را فریاد زد

عطر تو پیچید و موی بید مجنون شانه شد

باد، ویرانگر وزید و در پریشانی آن

گیرهء موی تو وا شد پنجره دیوانه شد

گوش کن! اینجا...! عروسک‌ها صدایت می‌زنند