مدرسه شجره طیبه میناب

در میان 168 شهید دبستان دخترانه «شجره طیبه» میناب، نام ماکان نصیری، کودک 7 ساله کلاس اولی، با عنوان تنها شهید جاویدالاثر این حادثه در تاریخ ثبت شده است. او که آخرین فرزند خانواده بود، روز حادثه – که مصادف با روز تولدش بود – با اشتیاق به مدرسه رفت و دیگر بازنگشت. پیکر کوچکش هرگز یافت نشد و تنها یادگاری از او، لنگه کفشی بود که پدر در فضای سبز مدرسه پیدا کرد .

به یاد 168 دانش‌آموز شهید دبستان دخترانه «شجره طیبه» میناب؛ آن فرشتگان کوچکی که در قفسه‌های چوبی مدرسه، میان دفترهای نیمه‌نوشته و مدادهای کوتاه شده، آسمانی شدند. نامشان بر تارک خاطرات این سرزمین بارقه‌ای از مهر و اندوه است؛ نگاه معصومشان در قاب عکس‌ها، خنده‌های بی‌صدایشان در زنگ‌های تفریح، و رویاهایی که در میان آجرهای فرو ریخته مدفون شد.

این عنوان، فریادی است از جنس درد و خشم، پژواک صدای مظلومیت کودکانی که در حادثه‌ای تلخ، پرپر شدند. کلیپی که با این نام منتشر شده، تنها بازتابی از اندوه نیست؛ بلکه بیانگر عزمی راسخ برای روشن شدن حقیقت و پاسخی کوبنده به بی‌عدالتی است. این اثر، یادآوری می‌کند که خون پاک این فرشتگان آسمانی، هرگز پایمال نخواهد شد و رویشی خواهد بود برای آگاهی، عدالت و سرنگونی هر آنچه که نامش جنایت است.

نگار رفیعی شاعر جوان کشور شعری در سوگ دختران دانش‌آموز مدرسه شجره طبیه در میناب سروده که به این‌ترتیب است:

صبح شنبه کلاس برپا شد
همه هستند محوِ درس و کتاب
در دل شهر زندگی جاری ست
نُه اسفند،مدرسه،میناب..

گاهی از خودم می‌پرسم رنگ صورتی تو را یاد چه چیزی می‌اندازد؟

_رنگ صورتی من را…

قبلاً‌ها وقتی به صورتی فکر می‌کردم دفترچه‌هایی که با چه وسواس رنگشان را انتخاب کرده بودم،

 بند عینکی که صرفاً به خاطر رنگش خریده بودم،

کتاب و نشانگرمحبوبم ،

و خیلی چیزهای صورتی دیگر به ذهنم می‌آمدند؛

اما حالا رنگ صورتی مرا به دل قصه‌هایی بسیار بزرگتر می‌برد،

قصه‌هایی فراتر از چیزهای اطرافم،