صداهایی که ماند

اینجا صدای معصومیت را می‌شنوید؛ صدای دختران دبستان «شجره طیبه» میناب که هرکدام با یک جمله از دل، قصه‌شان را روایت می‌کنند. یکی از الفبا می‌گوید، یکی از آرزوهای کوچکش، دیگری از بازی در زنگ تفریح، و یکی دیگر از دوست داشتن معلمش. پشت هر جمله، یک لبخند نهفته است؛ پشت هر صدا، یک دنیا امید؛ و پشت هر نگاه، کودکی که سزاوار بودن بود، اما خیلی زود آسمانی شد. 

کلیپ ماکان نصیری

ماکان نصیری، کودک 7 ساله کلاس اولی دبستان دخترانه «شجره طیبه» میناب، تنها شهید جاویدالاثر این حادثه دردناک است. او روز حادثه که مصادف با روز تولدش بود، با ذوق و شوق به مدرسه رفت؛ اما دیگر بازنگشت. پیکر کوچکش هیچ‌گاه یافت نشد و تنها یادگاری از او، لنگه کفشی بود که پدرش پس از 4۵ روز جستجو در فضای سبز مدرسه پیدا کرد.

گلهای میناب

حیاط پر از جنب و جوش بود؛ دخترها با لباس هایی سبز رنگ در مدرسه، مثل برگ‌های تازه بهار، دور هم می‌چرخیدند. صدای خنده‌هایشان از پشت پنجره‌های کلاس تا کوچه پس‌کوچه‌ها می‌پیچید اما این شور و هیجان به یک باره به سکوت تبدیل شد.

در ادامه می توانید نماهنگ را مشاهده نمایید.

نماهنگ فرشته های میناب

آنان قهرمانان بی‌نامی هستند که هرگز فراموش نمی‌شوند و نامشان، در دل‌های همه ما، همچون ستاره‌ای درخشان، می‌درخشد. باشد که راهشان را ادامه دهیم و هرگز عشق و ایثار آنان را فراموش نکنیم.

در ادامه می توانید نماهنگ را مشاهده نمایید.

روایت کارکنان بیمارستان میناب

هر قطره خونشان، فریادی است از عشق بی‌پایان به وطن، فریادی است از امید و ایمان که هرگز خاموش نمی‌شود. آن‌ها با فداکاری و ازخودگذشتگی، درس زندگی مقاومت را به ما آموختند، درسی که باید همیشه در دل‌های‌مان زنده باشد.

در ادامه می توانید کلیپ را مشاهده نمایید.

Subscribe to مدرسه شجره طیبه میناب